Non potes, nisi retexueris illa.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Scrupulum, inquam, abeunti; Duo Reges: constructio interrete. Graece donan, Latine voluptatem vocant. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Quod, inquit, quamquam voluptatibus quibusdam est saepe iucundius, tamen expetitur propter voluptatem.

Iam enim adesse poterit.

Praeteritis, inquit, gaudeo. Is es profecto tu. Quis est tam dissimile homini. Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Si quidem, inquit, tollerem, sed relinquo. Sed haec omittamus; Varietates autem iniurasque fortunae facile veteres philosophorum praeceptis instituta vita superabat. Hoc Hieronymus summum bonum esse dixit.

Tenent mordicus.

Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. Sint ista Graecorum; Sed quia studebat laudi et dignitati, multum in virtute processerat. Non quaero, quid dicat, sed quid convenienter possit rationi et sententiae suae dicere. Legimus tamen Diogenem, Antipatrum, Mnesarchum, Panaetium, multos alios in primisque familiarem nostrum Posidonium.

Contemnit enim disserendi elegantiam, confuse loquitur.

Quid enim ab antiquis ex eo genere, quod ad disserendum valet, praetermissum est? Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Quod autem principium officii quaerunt, melius quam Pyrrho; Idem etiam dolorem saepe perpetiuntur, ne, si id non faciant, incidant in maiorem. Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? O magnam vim ingenii causamque iustam, cur nova existeret disciplina! Perge porro.

Quis istud possit, inquit, negare? Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Quid Zeno? Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. At, illa, ut vobis placet, partem quandam tuetur, reliquam deserit. Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio?

Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt. Sit ista in Graecorum levitate perversitas, qui maledictis insectantur eos, a quibus de veritate dissentiunt. Progredientibus autem aetatibus sensim tardeve potius quasi nosmet ipsos cognoscimus. Hic quoque suus est de summoque bono dissentiens dici vere Peripateticus non potest. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Quid censes in Latino fore? Tibi hoc incredibile, quod beatissimum. Equidem soleo etiam quod uno Graeci, si aliter non possum, idem pluribus verbis exponere. Sed haec omittamus;

Honesta oratio, Socratica, Platonis etiam. Sed plane dicit quod intellegit. Iam illud quale tandem est, bona praeterita non effluere sapienti, mala meminisse non oportere? An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur. Nobis Heracleotes ille Dionysius flagitiose descivisse videtur a Stoicis propter oculorum dolorem. Quid censes in Latino fore?

Gracchum patrem non beatiorem fuisse quam fillum, cum alter stabilire rem publicam studuerit, alter evertere. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Inquit, dasne adolescenti veniam? Nec vero hoc oratione solum, sed multo magis vita et factis et moribus comprobavit. Aliud igitur esse censet gaudere, aliud non dolere. Dolere malum est: in crucem qui agitur, beatus esse non potest.

Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora. Quid enim ab antiquis ex eo genere, quod ad disserendum valet, praetermissum est? Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis. Nonne igitur tibi videntur, inquit, mala? Quae cum ita sint, effectum est nihil esse malum, quod turpe non sit. Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam. Nunc dicam de voluptate, nihil scilicet novi, ea tamen, quae te ipsum probaturum esse confidam. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Quid ad utilitatem tantae pecuniae?